Otobüs yolculari elinde beyaz bir baston tasiyan genç ve güzel kadinin
otobüse binisini içten gelen bir sempati ile izlediler.Basamaklari geçti.
Bos oldugu söylenen koltugu el yordami ile buldu.Oturdu..
Çantasini kucagina aldi. Bastonu koltuga yasladi. 34 yasindaki Susan, bir
yildir görmüyordu. Bir yanlis teshis sonucu görmez olmus, birden karanlik
bir dünyanin içine düsmüstü. Öfke.. Kizginlik.. Kendine acima.. Hayatta
tek dayanagi artik kocasi Mark'ti.
Mark hava kuvvetlerinde subaydi.Susan'i bütün kalbi ile seviyordu. Susan
gözlerini kaybedince, Mark karisinin içine düstügü umutsuzlugu hemen
farketmisti. Ona yeniden güç kazanmasi, kaybettigi kendine güvene yeniden
sahip olmasi için yardim etmeliydi. Susan gene kendi kendine yeterli
olduguna inanmali, kimseye bagimli olmadan yasayabilmeliydi. Sonunda Susan'i
isine dönmeye ikna etti.
Peki ama evden ise nasil gidecekti? Genelde otobüsle giderdi. Ama simdi
koca kenti bir uçtan ötekine tek basina geçmekten korkuyordu.Mark her
sabah onu arabasi ile ise birakmayi önerdi. Kendi isi tam aksi yönde oldugu
halde..
Ilk günler Susan kendini rahat hissetti. Mark da, "Görmüyorum, artik
hiçbir ise yaramam" diyen karisini çalismaya baslattigi için mutluydu. Ama
bir süre sonra Mark islerin iyi gitmedigini farketti. Baskasina bagimli
yasamin Susan'i mutlu etmesi mümkün degildi. Ise eskiden oldugu gibi kendi
basina otobüsle gitmeliydi. Ama Susan hala o kadar hassas, o kadar kirilgan,
o kadar öfkeliydi ki.. Ne yapabilirdi?.. "Otobüs" lafi agzindan
çikar çikmaz, Susan öfkeyle haykirdi.. "Nasil yaparim? Görmüyor musun
ben körüm! Nerede oldugumu nerden bilirim, nereye gittigimi nasil anlarim.
Galiba sana agir gelmeye basladim, beni basindan atmaya çalisiyorsun."
Duyduklari Mark'in kalbini fena halde kirdi. Ama ne yapacagini biliyordu.
"Her sabah ve aksam otobüsünü arabamla takip edecegim. Sen bu yolculugu tek
basina yapmaya hazir olana dek sürecek bu." Tam iki hafta Mark, Susan'in
otobüsünün arkasindan gitti.
Iki hafta boyu karisina görme disindaki duyularini nasil kullanacagini
anlatti. Özellikle duymanin pek çok sorunu çözecegini izah etti. Kulaklari
ona nerede oldugunu söyleyebilirdi. Yeni yasam tarzina alismasina yardimci
olabilirdi. Otobüs söförü ile ahbab olursa, hersey kolaylasir, söför her gün
ona önde bir yer bile ayirirdi.
Nihayet Susan, yolculugu tek basina yapmaya hazir oldugunu hissetti.
Pazartesi sabahi geldi. Ayrilirken, otobüsünün geçici eskortu kocasina,
hayattaki en büyük dostuna sarildi.Gözleri yasla doluydu Susan'in.
Kocasina öyle tesekkürle doluydu ki... Onun sabri, sadakati, destegi ve
sevgisiyle umutsuzluk uçurumundan nasil çikmis, nasil yeniden hayata
dönmüstü.. "Allahaismarladik" dedi kocasina ve uzun zamandan beri ilk defa
ters yönlerde yola çiktilar. Pazartesi.. Sali.. Çarsamba.. Her gün mükemmel
geçti Susan için.. Kendini hiç bu kadar iyi hissetmemisti.Yapiyordu.
Basariyordu.. Tek basina basariyordu.. Kendi kendine gidip gelebiliyordu
ise.
Cuma sabahi, Susan her günkü gibi otobüse bindi. Ofisinin karsisindaki
durakta inerken bilet parasini uzatti söföre. "Sizi kiskaniyorum bayan"
dedi, söför.Susan söförün baskasina hitap ettigini düsündü. Bir körün gipta
edilecek nesi olabilirdi ki? "Neyimi kiskaniyorsunuz benim" diye sordu
söföre. " Sizin kadar sevilmek, sizin kadar sefkat ve sevgiyle korunmak çok
hos bir duygu olmali bayan" dedi söför. "Nasil yani?" dedi Susan. "Bir
haftadir, her sabah yakisikli bir subay kösede duruyor ve siz otobüsten
inene kadar izliyor. Yolu kazasiz geçmenize bakiyor, ofisinize girene kadar
oradan ayrilmiyor. Sonra size bir öpücük yolluyor, elini salliyor ve yürüyüp
gidiyor. Siz çok talihli bir kadinsiniz bayan." Mutluluk göz yaslari
Susan'in
yanaklarindan akmaya basladi. Ve birden hatirladi.Mark'i hiç görmüyordu ama,
bir haftadir yaninda oldugunu hem de öyle kuvvetli hissediyordu ki..
Talihli, gerçekten çok talihli idi. Öyle bir armagan vermisti ki ona hayat,
görmekten daha degerliydi.Bu armaganin varligina inanmasi için görmesi
gerekmiyordu. Sevginin aydinlatmayacagi hiçbir karanlik yoktu çünkü.
Turkish 
English 
German
Albatros_84:[] İnsan olduğumuzu unutmayalım. İnsanlık iyidir. İyilik iyidir. .
