Adim Murat. 26 yasimda, hayatimin baharinda bir kahpe kursunla hayata veda etmisim. Evet, ben ölmüsüm. Davul ve zurnalar esliginde gittigim yerden, bayraga sarili bir tabutta dönmüsüm. Resimlerim asilmis tanidiklarimin yakasina ve güzelce yikanip, ardindan törenle gömülmüsüm. Karim ve ufak oglum ne yapacaklarini sasirmislar, gözyaslari arasinda ölüm ile yasamin ince çizgisinde gitmis gitmis gelmisler. Karim 10 gün hastahanede kalmis, onu amansizca uyutmuslar. Ogluma ise annemler bakmis. Sonralari kendini toparlayip çikmis hastahaneden karim, fakat eski halinden eser kalmamis. Asik oldugum gülümsemesi, gözlerini kirparak simarmasi ve hayata hep umutla bakan gözleri kaybolmus, karanlik bir kader kusaginda yolunu sasirmis. Hatiralarimiza dalmis karim, sabah güzelinde, aksam en güzelinde gezinmis. Kimseyle konusmamis ve dolup dolup tasmis. Benim ve yildizlarin haricinde kimsenin görmedigi gecelerde, utanmaksizin geceler boyu aglamis...
Simdilerde hayatini ogluma adadi. Oglum diyorum çünkü o ufak olmaktan çikti, artik filinta gibi bir delikanli. Bana benziyormus herseyi. Öyle diyor karim. Yemek yemesi, suratinin asilmasi ve hepsinden önemlisi o muhtesem gülümsemesi.. Hep beni hatirlatiyormus. Onun giyinmesi, okumasi ve hayatinda atacagi her adim özenle izleniyor, annesi ve babasi tarafindan. Tek farkimiz, karim ona dokunup konusabiliyor, ben ise sadece izliyorum. Oturma odasinda, yatak odasinda, banyoda.. Her yerdeyim. Onlar benim ailem, yasamasam bile, ben onlarsiz duramiyorum...
9 sene geçti ama hala alisamadi karim. Izliyorum, sabah uyanirken istemsiz bir sekilde beni ariyor kollari. Bulamayinca uyanmaktan vazgeçip, tekrar gömülüyor basi yastiga. Bir kaç damla ile islandiktan sonra yastik, hüzün dolu gözlerle basliyor yeni gün. Oysa kollarini doldurmayi çok isterdim. Yasasaydim eger, uyandigini farkedince onu daha bir siki sarardim, ardindan gözlerini açmadan yüzünü sefkatle oksar ve dudagina bir öpücük kondurarak gününü baslatirdim. Gözlerini açinca ilk beni görsün, günes ardindan gelsin istiyorum. Her boynunu büktügünde saçlarini oksamayi ve vücudumdan çikarilamayan bu kahpe kursun yerine, karima sarilmayi özlüyorum...
Bugün liseye basladi oglum. Sabah erkenden uyandi annesi ve büyük bir heyecanla hazirladi üniformasini. Ardindan kahvaltiyi hazirladi ve kiyamayarak uyandirdi evladimi. Büyük bir özlem içerisinde izledim, onu titizlikle giydirmesini ve özenle süslemesini. Gitme vakti geldiginde, bir öpücük kondurdu yanagina oglumuzun ve sarildi, bir müddet ayrilamadi. Gözlerimin, gözlerinde oldugunu söylerek ugurladi oglumuzu. Bana yakisani yapmaliymis, bana yakisan bir evlat olmaliymis. Bense kosup sarilamadim ona. Doyasiya oglum diyerek koklayamadim saçlarini. Nasihat etmeli, onu gözlerinden öpmeliydim. Ama yapamadim, burada böyle sessizce izledim ve yüregimden bir kez daha mühürlendim. Sanki bugün dirilip, tekrar yasama veda ettim..
Cennete gidecekmisim ben, sehitmisim çünkü. Oysa özlemim o kadar büyük ki.. Sadece bir gün isterdim beni burda tutanlardan. Bir günlügüne yasama dönüp, tüm günümü karim ve oglumla geçirmeyi dilerdim. Sabah onunla uyanir, bana sarilmak isteyen kollarini doldururdum. Tüm günümü onlarla geçirir, doyasiya yasardim. Her bir anin kiymetini bilir ve saniyeler geçmesin isterdim. Oglum ile basketbol oynar, ona ask hayatini sorardim. Umarsizca tavsiyeler verir, nasihatlar ederdim. Karimin yerine yemekleri ben yapar, elleri acimasin diye bulasiklari da yikardim. Elbiselerimi saga sola atmaz, onu hiç üzmezdim. Aksam olupta hava kararinca balkonumuza çikar, ailemi kollarima alarak gökyüzünü izlerdim. Hep izlendiklerini, benim onlari asla birakmadigimi ve birakmayacagini anlatirdim. Aglamamalarini ister, her bir gözyaslarinda benim çektigim aciyi tarif ederdim. Ogluma defalarca sarildiktan sonra yatagina yatirir, uyuyuncaya kadar basinda beklerdim. Uyurken hep yapmak istedigim ama yapamadiklarimi dile getirir, hissettirmeden yavasça öperdim. Ardindan yatak odamiza giderek, geceliginin içinde karimi seyrederdim. Isiklarimizi kapatir ve onu kollarimin arasinda saklardim. Hep özledigim saçlarinin arasinda ellerimi dolastirir, gözlerini dudaklarimla kapatirdim. Hasret oldugu güven duygusu ile onu uyuttuktan sonra, hasret oldugum boynuna kapanir, kokusunu doyasiya içime çekerdim. Son bir feryat koparircasina yanagina bir buse kondurur ve tekrar ölürdüm. Çok mutlu olur ve asla aglamazdim. Iste sadece bu bir gün için, tüm cennet hayatimi yakardim..
Oysa ben, üzerine en güzel hatiralar ve duygular yazilan, ardindan acimasizca yirtilan bir mektubum. Bu kadar kisa ve talihsiz oldu hep benim umutlarim. Aileme dokunamiyor, onlari koklayamiyor ve öpemiyorum. Izlemek ve hatiralarimi dinlemekle yetiniyorum. Çigliklarim bile duyulmuyor bu koca sessizlikte. Hep yaziyorum çünkü onlari çok özlüyorum. Buradan sizlere sesleniyorum çünkü hepinize özeniyorum. Sizlerin de aileniz var ve bir çogunuz babasiniz. Ben ise bir talihsizim. Sizlerden tek farkim, yasamak yerine bir kaç odadaki fotograflarda hapisim...
Turkish 
English 
German
Albatros_84:[] İnsan olduğumuzu unutmayalım. İnsanlık iyidir. İyilik iyidir. .
