simdi daha iyi anliyorum ruhunun derinliklerinde yüzüme vuran öksüzlügünü...
içimizdeki karanlikta ellerimizle yoklaya yoklaya tanidigimiz hayatin bizi yeniden var edisini, her geçen gün anlam kazanan ruhumuzun hoyratligimizla körelisini..
Görüyorum ayrilik pusuya yatmis sevgili.. içimde açilan boslugun bana verdigi aciyi, yabancilasan bakislarinda tükenen beni anlatabilseydim sana, gitmemen adina bu denli yalvarir miydim sevgili?
Kararliginda ezilir yüregim, intiharin esiginde kendinden geçmisi ruhumun içimi giciklayan cigligiyla belki yeniden seversin umuduna simsiki baglanisim bundandir sevgili.
ilk defa bakamiyorum gözlerine. içimde korkak bir çocugun tecrübesiz yaklasimiyla dudaklarini okuyorum yalnizca. Her kelimende bin defa olup, suskunlugunda avuntular yaratiyorum kendime.
Uzaklasiyor sesin sevgili.
Karsimda duran bedenine inatla uzaklasiyor. Bir kez daha yüzümde patliyor bu askin hazin kaderi. Silkelenip uyanmak istedikçe bu kâbustan, gerçegin kucaginda buluyorum kendimi.
Nasil baslamisti bu hikaye. Ya da nasil kaptirmistik kendimizi habersizce.
Umarsizca yasiyorken birbirimizi, neydi bir anda birbirimizi taninmaz kilan?
Hatirliyorum bana ilk `merhaba` deyisini ve o merhabanin ardinda degisen kaderimizi. Solugunu duyuyorum sevgili, beni ilk öptügünde hizlanan solugunu. Teninde kaybolan gençligimin bir kadin edasiyla yeniden varolusunu, kadinin olusumu. Utançla karisik bir gururun ruhumu oksayisini animsiyorum, ne kadar coskuluyduk hayata. Baasibos düsler kurar, sabirsizca gerçeklestirmeye çabalardik. Günleri kovalardik yeni umutlarla. Sensiz geçmek bilmeyen zaman, seninle nasilda tükenirdi.
Aldigin çiçekler çoktan soldu sevgili. Yüzümde çizgilerin var, saçlarimda da gölgen. Ne zaman aynaya baksam yorgun yüzümde seni buluyorum. Kalbimde bir sizi bogazimi dügümluyor. Parmagimdaki halkanda olmasa bir hayale adanmiş sayarim ömrümü.
Yanimdason sevgili, bana uzak düsen yakinimda... Bilmedigim kararsizliklar içinde pismanliklardasin. Bana ait olmayan baska bir hayatta kavgalardasin. izmariti dudagini yakan sigaranin o son dumanindasin. Kulagimi çinlatan sessizliginde kaderimizin bizi nereye sürükledigini düsünüyorum. içinde bulundugumuz bu sonun ne zaman son bulacagini anlamaya çalismak, bizi bekleyen ayriliga daha bir düsman ediyor beni.
Ellerimi tutuyorsun sevgili, Ellerin titriyor Sariyorsun beni, kalbin çok hizli atiyor sevgili Gözlerin gözlerimde
Yeniden gelseydim hayata, en basa dönebilseydim bir kez daha yasamak için tüm ömrümü....
Gözlerin doluyor sevgili... Sesin çatliyor... içim aciyor sevgili.. Ruhum namluya o son kursunu takiyor....
Yine severdim seni? Sonunu bile bile severdim... Müebbet bir aciya mahkum kalacagimi bile bile severdim.
Ve ruhum tetigi çekiyor.
Peki neden kan akmiyor! Neden hâlâ kalbim çarpiyor, soluk aliyor!
Gözlerine baktigim o ilk an anlamistim yazgimi. Tüm ömrümün senin yoluna adandigini. Seninle ikinci kez dogdugumu, seninle yaslanacagimi ve sen gidince...
Ve sen gidince bu hayatta zamanimi dolduracagimi. Zamanim dolmak üzere hissediyorum. Bir masalin sonundayiz simdi. Bir kaderin sonunda. Seninle paylasmaksa bir ömrü, bu masalin dilden dile anlatilacak tek hatirasidir sevgili. Seni ne kadar sevdigimi anlaman için harcamaliydin tüm ömrünü sevgime. Oysa sen hâlâ hayattasin bak sevgili...
Gözlerim karariyor, gözlerimdeki karanlikta kaybolmaya basliyorsun sevgili Son defa sesleniyorum sana: Tenimde birak izlerini giderken. izlerinle dagilsin bedenim.
Tenin atesten bir kor, küllenir dokunusum. Pismanligina hüküm giydim. Bilmedi kalbim zindanini. Bilemedi hâlâ seni sevdigini...
Yasamak kadar gerçek olan ne var. Bizi bu gerçekten uzaklastiran asktan baska. Kim kaçmayi basarmistir ki, ömrü boyunca asik olmaktan? Ömre ömür katan, ömürden ömür çalan; yasama yeni yollar açan, açilan yollari çikmazlara sokan ask, nasil da insanin sirazesi ile oynar.........
Turkish 
English 
German
Albatros_84:[] İnsan olduğumuzu unutmayalım. İnsanlık iyidir. İyilik iyidir. .
